Postduif.

Daar zit ik dan. Op zondagavond, helemaal loei. Te geëmotioneerd en opgejaagd om te gaan slapen. Opgejaagd door 22 nieuwe e-mails. 22 e-mails van slechts 2 dagen niet werken. Het is bezopen. Had ik al die mensen gevraagd om mij per brief op de hoogte te stellen van de hetgeen zij mij wilde vertellen, dan waren het aanzienlijk minder poststukken geweest. 

Het wordt steeds gekker. In plaats van gemotiveerd hard werken, is ongeconcentreerd geëmotioneerd een betere beschrijving van de huidige situatie. Daar komt nog eens bij dit tijdstip eigenlijk onderdeel is van mijn slaaptijd en dat het schrijven van deze blog dus geen goede invloed heeft op de betreffende situatie. Het enige wat ik mij steeds afvraagd "wat had ik hier zelf anders aan kunnen doen?". 

Wijzen naar een ander is gemakkelijker. Diegene kan zich nu toch niet verdedigen. Wat ik had kunnen doen, waren een aantal dingen. Ik had het anders kunnen aanpakken, uitwerken, verwerken, aanvliegen, uitvogelen, geef-het-beestje-een-naam. Maar ik deed het niet. 

Het enige wat ik nu nog kan doen, is het thema voor de komende week bepalen. Een thema, als de wind in mijn zeil, de stenen van het juiste pad. Ik kies wederom voor gemotiveerd. Met in mijn achterhoofd dat ik daar niet op hoop, maar naar verlang. Gemotiveerd aan de slag zijn, met die dingen die mij boeien, die mij nog meer energie geven, zodat ik met power de week door kom. 

To be continued..