No nuts, no glory

Ik vertel vol enthousiasme aan mijn collega; de klant schiet van links naar rechts. Zij hebben geen visie, geen doel en vinden dus alles de waarheid. Aangenaam, mijn naam is doelloos. Ik vind alles leuk. De ene week wil ik leren om trainingen te geven, de volgende week wordt liever Product Owner, de derde week wil ik de belangen van gebruikers vertalen en de laatste week wil ik mij toch richten op projectleiding. Ongeleid projectiel. Doelloos. Zonder visie. Een bekend fenomeen.

Lewis Caroll beschreef het in Alice in Wonderland.
 'Welke kant moet ik op?' 'Waar wil je naar toe?' 'Dat weet ik niet'. In dat geval, maak het niet uit'.
Nou, daar ben ik dan mooi klaar mee. Want als ik vraag 1 al niet weet te beantwoorden, blijf ik alle wegen uitproberen zonder het doel te bereiken. Ik ren een stukje het pad op, met een hoop bombarie. Ren terug, en kom tot de conclusie dat ik niet meer weet waarom ik daar eigenlijk naar toe wilde rennen. En dat ik al helemaal niet kan verklaren waarom ik terug ging. Voordat ik dus verder ga met het uitdenken van al mijn plannen lijkt het mij handig om eerst een mijn doel vast te stellen. Wat wil ik over een x aantal maanden, jaren bereikt hebben. En wat heb ik nodig om daar te komen.

Mooi. Dat lijkt me dan duidelijk. Wat ik dan nu begin? Ik begin met het halen van koffie. En dan schrijf ik een visie.

 

 

Postduif.

Daar zit ik dan. Op zondagavond, helemaal loei. Te geëmotioneerd en opgejaagd om te gaan slapen. Opgejaagd door 22 nieuwe e-mails. 22 e-mails van slechts 2 dagen niet werken. Het is bezopen. Had ik al die mensen gevraagd om mij per brief op de hoogte te stellen van de hetgeen zij mij wilde vertellen, dan waren het aanzienlijk minder poststukken geweest. 

Het wordt steeds gekker. In plaats van gemotiveerd hard werken, is ongeconcentreerd geëmotioneerd een betere beschrijving van de huidige situatie. Daar komt nog eens bij dit tijdstip eigenlijk onderdeel is van mijn slaaptijd en dat het schrijven van deze blog dus geen goede invloed heeft op de betreffende situatie. Het enige wat ik mij steeds afvraagd "wat had ik hier zelf anders aan kunnen doen?". 

Wijzen naar een ander is gemakkelijker. Diegene kan zich nu toch niet verdedigen. Wat ik had kunnen doen, waren een aantal dingen. Ik had het anders kunnen aanpakken, uitwerken, verwerken, aanvliegen, uitvogelen, geef-het-beestje-een-naam. Maar ik deed het niet. 

Het enige wat ik nu nog kan doen, is het thema voor de komende week bepalen. Een thema, als de wind in mijn zeil, de stenen van het juiste pad. Ik kies wederom voor gemotiveerd. Met in mijn achterhoofd dat ik daar niet op hoop, maar naar verlang. Gemotiveerd aan de slag zijn, met die dingen die mij boeien, die mij nog meer energie geven, zodat ik met power de week door kom. 

To be continued..