De eenvoud van effectiviteit

Wat mij laatst gebeurde? Ik werd het single point of failure in het nastreven van mijn eigen ambities. Overwerkt, uitgeput en niet te genieten moest ik accepteren, het einde van mijn latijn had ik allang bereikt. Dagen hard doorwerken, 's avonds nog even wat dingen afmaken en zondag ook nog even de laptop aan. Nieuwe functie, nieuwe verantwoordelijkheden en stress door onzekerheid. De stapel werd te groot. Er was een moment dat ik mij afvroeg, wat heb ik hier nu mee bereikt, behalve oververmoeidheid en een humeur om u tegen te zeggen?

Ik vroeg me af of ik hetzelfde resultaat of betere resultaat kan bereiken door eenvoud. Niet meer rennen, geen gesjouw met m'n laptop en einde werktijd is einde werktijd. Wat is het ergste dat kan gebeuren als ik in het weekend afstand neem van alles en tot rust kom? Ik kon het niet bedenken. Ik zag alleen maar voordelen. En zo gebeurde het dat ik vrijdagmiddag om 17:00u mijn werktelefoon, mijn privé telefoon, mijn laptop en mijn I-Pad uitschakelde. Rust. Stilte. Op vakantie in mijn eigen huis.

Maar hoe blijf je dan bij? Zonder Facebook, zonder Whatsapp? Dat kan niet. En je e-mail dan? Die moet je toch direct beantwoorden?
Ik ontdekte, het kan wachten. Een keer per dag je e-mail lezen en beantwoorden, werkt veel sneller. Je focus ligt op dat moment op het lezen en beantwoorden van e-mail, waardoor je de informatie beter tot je neemt en het antwoord beter kunt formuleren.
Door een taak per keer af te handelen, zoals het beantwoorden van e-mail ontstaat er ineens rust. Geen stress en afleiding van taken die je ook nog moet doen. Geen "ow shoot" ik ben het vergeten.

Gewoon, eenvoudig, effectief.

No nuts, no glory

Ik vertel vol enthousiasme aan mijn collega; de klant schiet van links naar rechts. Zij hebben geen visie, geen doel en vinden dus alles de waarheid. Aangenaam, mijn naam is doelloos. Ik vind alles leuk. De ene week wil ik leren om trainingen te geven, de volgende week wordt liever Product Owner, de derde week wil ik de belangen van gebruikers vertalen en de laatste week wil ik mij toch richten op projectleiding. Ongeleid projectiel. Doelloos. Zonder visie. Een bekend fenomeen.

Lewis Caroll beschreef het in Alice in Wonderland.
 'Welke kant moet ik op?' 'Waar wil je naar toe?' 'Dat weet ik niet'. In dat geval, maak het niet uit'.
Nou, daar ben ik dan mooi klaar mee. Want als ik vraag 1 al niet weet te beantwoorden, blijf ik alle wegen uitproberen zonder het doel te bereiken. Ik ren een stukje het pad op, met een hoop bombarie. Ren terug, en kom tot de conclusie dat ik niet meer weet waarom ik daar eigenlijk naar toe wilde rennen. En dat ik al helemaal niet kan verklaren waarom ik terug ging. Voordat ik dus verder ga met het uitdenken van al mijn plannen lijkt het mij handig om eerst een mijn doel vast te stellen. Wat wil ik over een x aantal maanden, jaren bereikt hebben. En wat heb ik nodig om daar te komen.

Mooi. Dat lijkt me dan duidelijk. Wat ik dan nu begin? Ik begin met het halen van koffie. En dan schrijf ik een visie.

 

 

Postduif.

Daar zit ik dan. Op zondagavond, helemaal loei. Te geëmotioneerd en opgejaagd om te gaan slapen. Opgejaagd door 22 nieuwe e-mails. 22 e-mails van slechts 2 dagen niet werken. Het is bezopen. Had ik al die mensen gevraagd om mij per brief op de hoogte te stellen van de hetgeen zij mij wilde vertellen, dan waren het aanzienlijk minder poststukken geweest. 

Het wordt steeds gekker. In plaats van gemotiveerd hard werken, is ongeconcentreerd geëmotioneerd een betere beschrijving van de huidige situatie. Daar komt nog eens bij dit tijdstip eigenlijk onderdeel is van mijn slaaptijd en dat het schrijven van deze blog dus geen goede invloed heeft op de betreffende situatie. Het enige wat ik mij steeds afvraagd "wat had ik hier zelf anders aan kunnen doen?". 

Wijzen naar een ander is gemakkelijker. Diegene kan zich nu toch niet verdedigen. Wat ik had kunnen doen, waren een aantal dingen. Ik had het anders kunnen aanpakken, uitwerken, verwerken, aanvliegen, uitvogelen, geef-het-beestje-een-naam. Maar ik deed het niet. 

Het enige wat ik nu nog kan doen, is het thema voor de komende week bepalen. Een thema, als de wind in mijn zeil, de stenen van het juiste pad. Ik kies wederom voor gemotiveerd. Met in mijn achterhoofd dat ik daar niet op hoop, maar naar verlang. Gemotiveerd aan de slag zijn, met die dingen die mij boeien, die mij nog meer energie geven, zodat ik met power de week door kom. 

To be continued..

Het leuke dingen label

Ik was er al voor gewaarschuwd. In tijden dat men zich verveelt, te weinig uitdagingen heeft en zijn pad even niet kan vinden, dan staat het woord ambitie boven aan de verlanglijst. Maar zodra het tij keert, is het al weer vergeten en gaan we mee in verwoestende kracht van de sleur. Dagen zijn weer gevuld met afspraken, meetings en daily stand ups om over de avonden nog maar te zwijgen. En deze eens zo ambitieus opgezette blog raakt dan al weer in de vergetelheid. La brume de l'oubli et de l'expérience.

Ik blaas de mist even opzij en begin wederom te typen. Te typen over het hip en happening van het moment. De dingen met het label "leuk". Leuke projecten, leuke opdrachten. We zoeken er naar, we krijgen ze naar ons toegeschoven, we trappen er in. We trappen in de valkuil onder het mom, al falende leert men. En wat heb ik dan geleerd? Dat ik heel enthousiast wordt van de zaken die bestempeld worden als leuk. Mijn bordje is er vol van. Alleen maar leuke dingen. Toch zijn mijn dagen gevuld met herhaling en het doorlopen van zelf geproduceerde testscenario's. Ook de introductie van kernwaarden zoals professionaliteit en passie leveren geen bijdrage aan het pad van de ambitie, maar zorg er slechts voor dat ik mijn focus verlies en als een verdwaalt konijntje om me heen staar. Stiekem had ik gehoopt op de kernwaarde focus. FOCUS. FOCUS.

Focus op de zaken die ik zelf leuk vind. Die ik belangrijk vind en die mijn helpen bij het vinden van mijn ambitieuze ik. De input van mogelijkheden is op dit moment zo groot dat het eenvoudiger is om in een paar muisklikken een stukje gecompliceerde code te slopen. Of in een oog opslag te constateren dat hetgeen is opgeleverd in de verste verte niet voldoet aan de testbasis. Fail. Rejected. Doe maar opnieuw. Misschien kan ik dat wel gaan labelen als een leuk ding. Het is immers wat ik doe, en het gaat me eenvoudig af. Leuk toch?

De chaos der theorieën

Het is zo ver. Ik ben begonnen. Ik begin met schrijven. Ik schrijf over passie, mijn passie. Ik begin de zoektocht naar mijn talent, mijn passie, mijn ambitie. Ik begin met de rest van mijn leven. Want als ik het nu niet doe, dan doe ik het nooit meer. Dan word ik op een dag wakker en dringt het echt tot me door dat er geen reden is waarom ik nog op zal staan.

De afgelopen tijd ben ik iets te vaak geconfronteerd met het woord passie. In ieder geval te vaak om het nog te negeren en te omzeilen. Echter, in combinatie met alle theorieën die ik daarbij om mijn oren kreeg geslingerd ben ik de weg een beetje kwijt. The 7 habbits, The 8th habbit, MBTI, talent is maakbaar en zo kan ik nog even door gaan. Ik zie door de theorieën de structuur niet meer, en in de wir-war van woorden ben ik de rode draad kwijt geraakt. Ik, ik ben Anouk van Haaster, 27 jaar en dit is mijn zoektocht naar ambitie en meer van dat soort dingen.