Ik was er al voor gewaarschuwd. In tijden dat men zich verveelt, te weinig uitdagingen heeft en zijn pad even niet kan vinden, dan staat het woord ambitie boven aan de verlanglijst. Maar zodra het tij keert, is het al weer vergeten en gaan we mee in verwoestende kracht van de sleur. Dagen zijn weer gevuld met afspraken, meetings en daily stand ups om over de avonden nog maar te zwijgen. En deze eens zo ambitieus opgezette blog raakt dan al weer in de vergetelheid. La brume de l'oubli et de l'expérience.
Ik blaas de mist even opzij en begin wederom te typen. Te typen over het hip en happening van het moment. De dingen met het label "leuk". Leuke projecten, leuke opdrachten. We zoeken er naar, we krijgen ze naar ons toegeschoven, we trappen er in. We trappen in de valkuil onder het mom, al falende leert men. En wat heb ik dan geleerd? Dat ik heel enthousiast wordt van de zaken die bestempeld worden als leuk. Mijn bordje is er vol van. Alleen maar leuke dingen. Toch zijn mijn dagen gevuld met herhaling en het doorlopen van zelf geproduceerde testscenario's.
Ook de introductie van kernwaarden zoals professionaliteit en passie leveren geen bijdrage aan het pad van de ambitie, maar zorg er slechts voor dat ik mijn focus verlies en als een verdwaalt konijntje om me heen staar. Stiekem had ik gehoopt op de kernwaarde focus. FOCUS. FOCUS.
Focus op de zaken die ik zelf leuk vind. Die ik belangrijk vind en die mijn helpen bij het vinden van mijn ambitieuze ik. De input van mogelijkheden is op dit moment zo groot dat het eenvoudiger is om in een paar muisklikken een stukje gecompliceerde code te slopen. Of in een oog opslag te constateren dat hetgeen is opgeleverd in de verste verte niet voldoet aan de testbasis. Fail. Rejected. Doe maar opnieuw. Misschien kan ik dat wel gaan labelen als een leuk ding. Het is immers wat ik doe, en het gaat me eenvoudig af. Leuk toch?
